Choroba niebieskiego języka we Włoszech

 

 

Choroba niebieskiego języka we Włoszech    

Jak informuje Światowa Organizacja ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) na farmie bydła w pobliżu miasta Massa w Toskanii we Włoszech wykryto kolejne źródło epidemii tzw. choroby niebieskiego języka.

Pierwsze źródło epidemii stwierdzono na farmie owczej w prowincji Viterbo w regionie Lazio. Od 26 września br. wykryto pięć źródeł epidemii tej choroby, która zaczęła rozprzestrzeniać się w kierunku północnych Włoch.

 

Źródło: FAMMU/FAPA

Opis choroby

 Choroba niebieskiego języka – zakaźna lecz niezaraźliwa wirusowa choroba przeżuwaczy. Chorują głównie owce, rzadziej bydło, kozy, wielbłądy jednogarbne, słonie i dzikie przeżuwacze. W Polsce choroba bywa nazywana także pryszczycą rzekomą. Jest chorobą zwalczaną z urzędu w Polsce .

 

Występowanie

Choroba po raz pierwszy zostało rozpoznana w Południowej Afryce pod koniec XIX wieku. Obecnie występuje na obszarach leżących w pasie ograniczonym równoleżnikami 40°N i 35°S (Afryka, obie Ameryki, Australia, południowa Azja, Oceania, niektóre kraje Europy południowej, a ostatnio także północno-zachodniej). Według OIE Polska była krajem wolnym od choroby niebieskiego języka do 2006 roku, kiedy to zanotowano pierwszy przypadek tej choroby .

Wirus choroby niebieskiego języka

Czynnikiem chorobotwórczym jest wirus oznaczany skrótem BTV (Bluetongue virus). Wirus ten należy do rodziny Reoviridae i rodzaju Orbivirus. Cząsteczka wirusa choroby niebieskiego języka jest średnicy około 68-70 nm, posiada kształt dwudziestościanu. Wirus zawiera 2 kapsydy otaczające rdzeń składający się z 10 segmentów dwuniciowego RNA, który koduje 4 białka niestrukturalne (NS1, NS2, NS3 i NS3A) i 7 białek strukturalnych (VP1-VP7). Obecnie znane są 24 serotypy wirusa od BLU1 do BLU24 . Serotypy BTV 1, 2, 3, 4, 6 i 10 mają wysoki wskaźnik chorobotwórczości . Serotypy 1, 2, 4, 9 oraz 16 występowały na terenie Europy Śródziemnomorskiej w latach 1998 do 2006. Serotyp 8 był odpowiedzialny za epidemię w Europie północnej w roku 2006 .

Obecnie stwierdzono iż ponad 20 gatunków owadów ssąco-kłujących z rzędumuchówek rodzaju Culicoides (kuczmany) przenosi wirusa choroby niebieskiego języka[2]. W USA głównym wektorem jest Culicoides variipennis oraz Culicoides insignis . W Australii Culicoides brevitarsis. W Afryce, Europie i Środkowym Wschodzie Culicoides imicola oraz w samej Europie Culicoides obsoletusCulicoides pulicarisCulicoides scoticus  i Culicoides dewulfi.

Patogeneza

Wrażliwe na zarażenie są owce wszystkich ras. Jednak rasy afrykańskie i azjatyckie, na przykład karakuł, są bardziej odporne na zakażenie i zachorowanie. Stwierdzono, że ponad 14 gatunków owadów przenosi chorobę bądź z owiec na owce, bądź z owiec na bydło lub inne przeżuwacze. U ciężarnych samic wirus przechodzi przez łożysko do płodu i może powodować jego zamieranie lub powstawanie wad rozwojowych. U samców wirus może występować w nasieniu.

Obraz kliniczny

Bydło zaraża się częściej niż owce, jednak choruje rzadko a sam przebieg choroby jest z reguły łagodny. Przebieg choroby jest różny u przeżuwaczy dzikich, od ostrej postaci krwotocznej która cechuje się wysoką śmiertelnością, obserwowaną u jeleni wirginijskich(Odocoileus virginianus) do przebiegu bezobjawowego spotykanego u wapiti (Cervus canadensis) .

Bydło[ 

U bydła z reguły brak objawów klinicznych. Okres wylegania choroby może być długi i objawy kliniczne mogą pojawić się nawet po 60–80 dniach po zakażeniu. Objawy jeżeli wystąpią to ograniczają się najczęściej do gorączki, ślinotoku, zaczerwienienia i obrzęku błony śluzowej jamy ustnej oraz obecności pęcherzy i owrzodzeń w okolicy przyzębia, rzadziej na końcu języka. Czasami może wystąpić zapalenie koronki i tworzywa racic. U krów mlecznych może mieć miejsce łuszczenie się naskórka strzyków i powstawanie strupów.

Owce

Choroba u owiec występuje latem i jesienią. Okres inkubacji wynosi 3 do 10 dni. Pierwszym objawem jest podniesienie temperatury ciała do 41-42 °C, która może się utrzymywać nawet przez kilka dni. Mogą występować dwie postacie choroby:

  • poronna – jedynym objawem może być gorączka;
  • ostra – występują zmiany w zachowaniu zwierząt takie jak: posmutnienie, brak apetytu, brak kondycji. Wargi, język i okolice gardła są obrzęknięte, dodatkowo występują wrzodziejące zapalenie błon śluzowych jamy ustnej, nosowej oraz przewodu pokarmowego, odma głowy i kończyn. Zasinienie języka występuje tylko w nielicznych przypadkach.

Zmiany anatomopatologiczne

Sekcyjnie stwierdza się przekrwienie bierne. Nadżerki błony śluzowej w obrębie jamy ustnej, dotyczące również języka. Obrzęki i przekrwienia narządów wewnętrznych takich jak: wątroba, nerki, serce. Dotyczą one również mięśni.

Rozpoznawanie

Chorobę można rozpoznać na podstawie obrazu klinicznego, jest to jednak trudne z powodu podobieństw z EHD. Obecnie do diagnostyki choroby niebieskiego języka stosuje się izolację i identyfikację czynnika etiologicznego oraz serologiczne testy diagnostyczne:

  • test immunodyfuzji w żelu agarowym (AGID)
  • test ELISA i jego odmiany
  • reakcję PCR oraz hybrydyzację in situ
  • odczyn seroneutralizacji

W diagnostyce różnicowej uwzględnia się zwłaszcza pryszczycę oraz krwotoczną chorobę zwierzyny płowej (EHD). Odróżnieni choroby niebieskiego języka od pryszczycy jest szczególnie istotne z punktu widzenia epizootycznego i lekarsko-weterynaryjnego.

Zwalczanie

Ponieważ leczenie objawowe jest praktycznie nieskuteczne, zwalczanie choroby w głównej mierze polega na szczepieniach ochronnych owiec i bydła. Dodatkowo można zapobiegać chorobie poprzez zwalczanie wektorów. Bydło po przechorowaniu może stać się nosicielem, a występowanie przewlekłej wiremii umożliwia zakażenie kuczmanów i przeniesienie wirusa za ich pośrednictwem na zwierzęta zdrowe.

 

Stronę odwiedziło 2105624 osób.
realizacja 2011: studio fabryka